Korte navelstreng

In het ziekenhuisbed met een verpleegkundige bij mijn ene been, een verloskundige bij het andere en mijn vriend aan mijn zijde kwam ik achter iets dat ik eigenlijk heel mijn leven al wist. Als kind vroegen mensen wel eens aan me wat ik wilde worden als ik groot was. Tot grote ergernis van mijn jaloerse grote broer, zei ik altijd ‘moeder’. Dit gevoel is eigenlijk nooit meer weggegaan, het was een zekerheid waar ik nooit enige twijfel over heb gehad.

Eigenlijk was het alleen maar lastig dat je daar dan ook nog een persoon voor nodig hebt die je als geschikte vaderfiguur ziet en waar je de rest van je leven mee door wilt brengen. Gelukkig heb ik de juiste persoon gevonden en is mijn levensdroom daarmee uitgekomen. Vanaf het moment dat mijn zoontje er was wilde ik hem eigenlijk niet meer loslaten. Ergens neerleggen om te laten slapen als hij ook gewoon lekker in mijn armen kon liggen voelde als het meest zinloze wat een mens kon bedenken.

Zo duurde het twee weken voordat we hem neer konden leggen en hij dus niet in mijn of mijn vriends armen lag. En nu, tien weken later, weet ik nog steeds niet hoe snel ik moet lopen als ik hem even achterlaat bij zijn of mijn vader. Begrijpen dat dit overdreven is, is iets heel anders dan het ook zo ervaren. Dit gevoel van hem het liefste constant bij me willen dragen zoals je dat ziet bij aapjes in de dierentuin, voelt heel werkelijk. Zijn het dan slechts hormonen die dit teweeg brengen?

Terugdenkend aan het ziekenhuis wist ik waar het door kwam. Op het moment dat mijn zoontje geboren werd, wilde de verloskundige hem op mijn buik leggen. Ik voelde iets trekken van binnen en de verloskundige mompelde iets in zichzelf waarna ze hem terugbewoog om met een grotere slinger op mijn buik te willen leggen. Het trok nog wat flinker toen de verloskundige pas besefte wat er aan de hand was en lichtelijk blozend tegen mij zei: “Sorry, je hebt een erg korte navelstreng.”

Verder vertellen of mijn blog volgen? Klik dan hier:

    

Dit bericht is geplaatst in Thuis met de tags , , , . Bookmark de permalink.

5 Reacties op Korte navelstreng

  1. cisca schreef:

    Mooi omschreven wat je voelt en o zo herkenbaar.
    Loslaten hoort erbij, met kleine beetjes al vanaf het begin.
    Maar eigenlijk gaat het gevoel nooit over.

  2. mieke schreef:

    Ja….herkenning! En niemand mocht mijn zoons langer dan één minuut vasthouden. Ik wilde ze zelf, slapend, drinkend, wakker….uren dagen en nachten genieten van mijn kleine mannen. (Nu 14 en 8, geniet nog steeds van ze, maar ze mogen los :-)

  3. Lia van Gastel schreef:

    Karin wat kun jij dit mooi beschrijven. Voor mij is het al heel lang geleden (kleinkinderen van 118en 4 maanden ) maar het gevoel wat jij beschrijft is gewoon echt. Zoals ze zeggen loslaten hoort erbij maar wees gerust je hoeft ze niet helemaal los te laten. je blijft er altijd aan vast zitten. GELUKKIG!!!!
    Liefs Lia

  4. Lia van Gastel schreef:

    Sorry tussen de 11 en 8 ontbreekt het streepje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>